Ağustos sıcaklarını yaşıyoruz. Dışardaysak gölgelere, içerdeysek klimalara sığındığımız günler…Ve bunun bir fiyatı var.

Ağustos öğlesinde bir caddede yürüdüğünüzü düşünün. Sokağın güneşli tarafı boştur, hayat gölge olan tarafa sıkışır. Ama o gölgenin de en iyi kısmı çoğu zaman bir kafenin işgaliyesine düşer. Oturmak için bir şey sipariş etmeniz gerekir. Biraz ileride, kentin en cömert serinliğiyse bir alışveriş merkezinin kapılarından dışarı taşar. İçerisi herkese açıktır ama orası kamusal bir alan değil, klimasını ciro beklentisiyle çalıştıran bir satış makinesidir. Yani ne gölge ne de serinlik bedava değildir.

Gölgenin coğrafyası

Gölge, romantik bir detay değil, bir altyapı. Sam Bloch, Shade: The Promise of a Forgotten Natural Resource adlı kitabında, gölgenin bir konfor unsuru olmanın ötesinde, yükselen küresel sıcaklıklar karşısında hayati bir kamusal altyapı ve biyo-politik bir zorunluluk olduğunu savunuyor.

Kitabın basit ama güçlü bir temel fikri var. Gölge yalnızca konfor sağlamaz. İnsanların şehirde çalışabilmesi, yürüyebilmesi, bekleyebilmesi ve bir arada bulunabilmesi için gerekli korumayı da sağlar. Bu nedenle gölgenin dağılımı da bir kent eşitsizliği haritasıdır.

Varlıklı mahallelerde yaşlı ama bakımlı ağaçların taçları sokağı örter. Güneşe karşı kalkan oluşturur. Oysa yoksul mahallelerde otobüs durağının tepesindeki incecik levha, öğle güneşine karşı yapılmış tek kamu yatırımıdır. Ağaç örtüsü gelirle birlikte artar. Sıcak herkese eşit düşmez. Isı adaları, tesadüfen değil, onlarca yıllık imar ve yatırım kararlarıyla kurulur.

Gölgeyi altyapı olarak gördüğümüzde, yokluğu da bir ihmal olarak görünmeye başlar. Tıpkı bozuk bir kaldırım, çalışmayan bir sokak lambası ya da kopmuş bir elektrik hattı gibi.

Gölgenin biyolojisi

Gölgenin değeri yalnızca psikolojik değil, aynı zamanda biyolojik.

Bunu anlamak için Bloch bizi Oregon'daki John Day Nehri'ne götürüyor. Pasifik Okyanusu'ndan yüzlerce mil yol kat ederek nehrin yukarılarına çıkan Chinook somonu, yaz aylarında aşırı ısınan sudan kaçmak için serin ve gölgeli bölgelere sığınıyor.

Somon bir ektoterm. Vücut sıcaklığını bizim gibi içeriden sabit tutamıyor. Yaşayabilmek için uygun sıcaklıktaki çevreyi bulmak zorunda. Nehrin üzerindeki ağaç örtüsü güneş ışığını keserek suyun aşırı ısınmasını önleyen doğal bir termal sığınak (gölge) oluşturuyor.

İnsan için de gölgenin değeri bundan daha az değil. Güneşten kaçıp bir ağacın altına girdiğimizde yalnızca birkaç derece daha serin bir hava bulmuyoruz. Bu, vücudun ısı yükünü azaltıyor.

Antik mimarinin bilgeliği

Belki de en ilginç olanı, bunu aslında modern şehirlerden çok daha önce biliyor olmamız.

Bloch, Mezopotamya kentlerinden Fez'e kadar uzanan örneklerde, insanların mekanik soğutma olmadan serinlik yaratmak için mimariyi kullandığını anlatıyor.

Mezopotamya'daki bazı yerleşimlerde evler birbirine yakın, sokaklar dar ve binalar sokaklardan daha yüksek tasarlanıyordu. Böylece günün önemli bölümünde sokakların gölgede kalması sağlanıyordu.

Bologna’da, 1288 tarihli belediye kararı, yeni yapılarda portiko yapılmasını zorunlu hale getirmişti. Daha önemlisi, bu alanlar özel mülkiyet üzerinde olsa da kamusal kullanıma açık tutuldu. Böylece gölge ve yağmurdan korunma, yalnızca bir binanın özelliği olmaktan çıktı, kentin kamusal yaşamının parçası haline geldi.

İyi kent, iklimi insanın üzerine bırakmaz, iklimle birlikte tasarlanır.

Kolonyal karşıtlık

Buna karşın, Kuzeyli kolonyal anlayış gölgeyi sistematik olarak öldüren bir ideoloji geliştirdi. "Miasma" (kötü hava) teorisi, gölgeyi hastalıkların, bakterilerin ve ahlaki yozlaşmanın kaynağı olarak gördü. Güneş ışığı "en iyi dezenfektan" olarak kutsanırken, şehirlerdeki ağaçlar ve revaklar "sağlıksız" ilan edilerek temizlendi.

Bu durum, gölgeyi bir "kentsel temizlik aracı" olarak ortadan kaldıran ve bizi yirminci yüzyılın mekanik soğutma rejimine mahkum eden tarihsel bir hatadır.

Klimanın icadı

1902'de Willis Carrier ilk modern klima sistemini geliştirdi. Ancak amacı insanları serinletmek değildi. Brooklyn'deki bir matbaada sıcaklık ve özellikle nem nedeniyle bozulan baskı sürecini kontrol etmekti. İnsan konforu daha sonra klimanın devasa kullanım alanlarından biri haline geldi.

Klima insanlık tarihinin büyük teknolojik kazanımlarından biri. Özellikle aşırı sıcaklarda yaşlılar, hastalar ve kırılgan gruplar için hayat kurtarıcı.

Ama burada bir paradoks da var. Bir binanın içini soğuturken, ısıyı dışarı atıyor. Milyonlarca klima aynı anda çalıştığında, özellikle yoğun kent dokusunda, dışarıya verilen atık ısı kentsel ısı yüküne katkıda bulunuyor. Daha sıcak bir şehir daha fazla klima talep ediyor. Daha fazla klima daha fazla enerji tüketiyor ve dışarıya daha fazla ısı atıyor. Bu da bizi yeniden daha fazla soğutmaya zorluyor.

Tek başına klimanın yarattığı bir döngü değil bu. Beton, asfalt, trafik, bina tasarımı ve iklim değişikliğiyle birlikte çalışan daha büyük bir sistem. Ama mekanik serinliğin kentsel bedelini görünür kılıyor.

Gölge hakkı

Sam Bloch’un çalışması, gölgenin yitirilişinin aslında kentsel hafızamızın ve toplumsal dayanışmamızın da yitirilişi olduğunu gösteriyor. Modernite bizi klimalı hücrelere hapsederken, dışarıdaki dünyayı bir ısı cehennemine çevirdi.

Gölge, temiz hava ve su gibi korunması, planlanması ve her vatandaşa ücretsiz sunulması gereken bir doğal kaynak. O, sadece fiziksel bir serinlik değil, insanların sokakta bir araya gelebildiği, çocukların oynayabildiği ve sosyal bağların kurulabildiği bir sığınak. Gölgeyi bir engel değil, hayatta kalmanın ve sağlıklı bir kentsel yaşamın teminatı olarak kabul etmek, iklim adaleti mücadelesinin en öncelikli cephesi.

"Bunlar lüks talepler!" itirazı olabilir. Oysa, tam tersi. Lüks olan, serinliği yalnızca satın alabilenlere tahsis eden bu düzenin kendisi.

Ağustos öğlesindeki o caddeye dönelim. Sokağın gölgeli tarafında yürümek için kimseden izin istemeyiz. Gölge, kimsenin cebinden çıkmadan herkese değen ender iyiliklerdendir. Bir kentin olgunluğu, biraz da, bu türden iyilikleri kaç kişiye ve nasıl sunabildiğiyle ölçülür.